بالاخره آسمان دست ازخساست کشید و سر کیسه را شل کرد وبرف بارید؛

 ومن قولی را که به پوپو دادم عمل کردم وبا او برای درست کردن یک آدم برفی دماغ هویجی به پشت بام رفتیم ،

بابای مهربون هم به اسرار من هیکل نیسانی صدوبیست کیلویی اش را تکان دادواز پله های ساختمان بالا آمد.

در پشت بام غوغایی بود ،پدروپسر چه ها که نمی کردند،میدان جنگی بود برای خودش!ناگهان گلوله ای برفی از توپ خانه ی پوپوبه فاصله ی دو بند انگشتی چشم راست آقای پدربرخورد کردوجیغ بابای پوپو جنگ را تمام نمود!!

حالا نوبت من وپوپوبود برای خلق کردن آدم برفی مان ،دکمه های مشکی، دوتا هویج و یک پشت بام برف همه ی داراییمان بود برای خلق اثر! دست کش های قرمزپوپوخیس شده بود و دست های کوچک و سفیدش ـبه قول خودش ـ قزقز می کرد  .بابای مهربون خسته ازبازی روی یک پیت حلبی نشسته بود آرام به شهر بزرگمان خیره بودو فکرش شاید در آسمان.پوپو برف می آوردو من قد آدم برفی را بلند می کردم وپوپو پیکر یخی را بادست هایش محکم میکرد .

نیم ساعتی گذشت تا تن آدم برفی را درست کردیم و حالا نوبت کله اش بود ، پوپو گلوله ای برفی را روی زمین قل می داد تابزرگ شد و جای کله گذاشتیمش ،پوپو با دستهای یخ زده صورت آدم برفی اش را صاف میکرد ، مامانی حالا جشماشو بهم بده،دکمه های سیاه را به دستش سپردم واو یکی یکی آنها را جای نگاه آدمش گذاشت بعد هویج را با تمام قدرتش به وسط صورت وی فشار داد، مامانی سرما نخوره ؟، نگاهش کردم و به چهره ی کوچک و مهربانش لبخند زدم ،کلاه بافتنی اش را درآورد و روی سر آدم برفی گذاشت ،شال گردنش را هم باز کردو به دور گردن او پیچید ،حالا خوب شد دیگه سرما هم نمی خوره،آدم برفی را بوسید یک قدم عقب رفت و نگاهش کرد ،

در جشمهای پسرم غرورموج می زد انگار از این خلق خیلی راضی باشد.چشم هاش را ریز کردو به ادم برفی خیره شد:.مامانی نگاه کن انگاری میخواد یه چیزی بهم بگه.جهرهاش درهم رفت :ولی آخه دهن نداره که مامانی         

به طرف پدرش دوید و روی شانه ی او زد :بابای خرس مهربون تو که  از اون موقع فقط نشستی حالا بگو ببینم این می خواد چی بهم بگه . باباش نگاهی به آدم برفی کرد و گفت: حتما نباید دهان باشه،بعضی ها هستن که با چشماشون حرف می زنن. چشماشو نگاه کن ببین چی می گه. پوپو خوشحال از اینکه جواب سئوالش رو گرفته دوید و خیره به چشم های سیاه و دکمه ای آدم برفی شد،ایستاد و مبهوت به دنبال یک حس زنده بود.

 تکمله: به نظر شما آیا آدم ها به چشمان یکدیگر خیره می شوند؟ آیا می توانند حرف های هم را بدون کمک گرفتن از دهان و آواهایشان به یکدیگر منتقل کنند؟ این کار شدنی است؟

 پ.ن: رها هستم زن بابای پوپو و به جرگه وبلاگ نویسان خوش آمدم.

وبلاگ بابای پوپو:http:// pupu.blogfa.com